Doğman için 5 Ekim gününü seçmiştik.
O sabah evde tüm aile heyecanlıydı.
Saat 9'u 5 geçe seni ilk kucağımıza verdiklerinde dünyalar bizim olmuştu.
İlk bakışın,ağlayışın,beklenen dışkılaman,uykun,gülümsemen her hareketin bizi mutlu etmişti.
İlk kahvaltın,ilk konuşman,ilk adımların ne güzeldi.
Senden uzak olduğum her an hüsran,hiç bir çocuğu sevemedim senin kadar inan.
Çok şey istiyordum, hiç birsey yapamadım.
Sana istediğimde dokunamadım.
Uzaktasın...
Son olarak evden çıkarken öyle üzgündün ki, "sen de gel"diye ağlamiştın hiç unutmadım.
Hiç birşey diyememiştim sana.
Çocuklar doğarlar, büyürler ve giderler ne yaralayıcı bir ayrılış
Seviyorum dediğimde "Benden baska hiç kimseyi sevemezsin" derdin.
Evet bu doğru.
Şimdi hatıralarda koşarak kucaklaştığımız kaldı.
Kutlayamadım bile, bilsen bu ne büyük bir acı...
