Geçmiş bir çok hatıralarla dolu.
Çocukluğuna dönemiyor insan yünkü yükü ağır.
Anne sevgigini beklerken, alamadığı gibi bilmediği şeyi aktarmaya kalktığında yaya kalıyor ortalarda.
Çocukların bir çoğu çok bilmişler, beğenmiyorlar, menfaatler çakıştığında dkolayca düşman olabiliyorlar.
Oncz emeği bir çırpıda silebiliyorlar, acımasızlar.
Geçmişte hatırlayabildiğimiz yaş 12'ye kadar. Koşuyorlar, sarılıyorlar, kolay mutlu.oluyorlar. Annnelerse bir dakika arı kalamıyorlar, bırakıp gideceklerini akıllarından bile geçirmediklerinden karşılıksız kalınca herşey yaşamıyorlar sanki.
Bir gün hayat dalı kırıldığında bilmelerine de gerek yok çünkü zaten yoklar.
Gelmesinler, anmasınlar, yok farzetsizler çok daha kolay.
Onlarda geçmişte kalsınlar, annelikler gibi.
