Uzaklardayım senden Türkiyem çok uzaklardayım. Altı bin kilometre uzakta bir Türk yurdunda.
Düşünüyorum da doğduğum Beyazıttaki Süleymaniye doğum evinde, çocukluğumun geçtiği ev, o yıllar dışarıdaki şiddet, korkular herşey aynıydı sadwcw internwt yoktu.
Eskiye dönüp baktığımda ailede, komşularda veya toplumda bir Amerka yada Avrupa ülkesini, vatandaşını hiç birşeyini kötülemez, sevgi içinde kendi halinde alın teriyle çalışan, kimsenin hakkına, parasına göz koymayan mutevazi bir Türk milleti evladı, bir Cumhuriyet kızı olarak büyüdük.
Çevremizdeki büyük insanlar geçmişte yıkılan koskoca osmqnlı imparatorluğundaki birçok padişah için ileri geri konuşur, beyinlwrimize özellikle kötülük yapanları kazırlardı.
Sevmeyi, nefret etmeyi herşeyi onlardan öğrendik. Kuşaklar boyunca dilin dedikodusu yüzünden başımıza gelmeyen kalmadı.
Bir devlet yıkılırken yeniden kurulan Türkiye Cumhuriyeti öyle kolay kazanılmadı.
Yattıkları yatakları yaralı askerlere veren anneler, vatan kurtarma uğruna gidip bir daha hiç dönmeyen erkekler anaların gözlerindw yaş bırakmadı.
Hiç bir zaman önceki de sonraki de birbirlerini sevmediler, kabullenemediler. Bugünse işte bizler bunlarla uğraşırken dünya uzaya yol aldı.
Bu kin kuşatlararası aynı gen gibi taşınarak bugüne odaklanmayı engelleyip, tarihte hata yapan kişilerin cezasını toplum olarak ödemek çok acı.
Hepimiz insanız ve yaşam çok kısa. Aetık birbirimizi sevme vakti geldi, geçiyor.
Bugün anı yaşayarak geleceğe birşeylwr bırakmak yerine ucuz şeylerle uğraşmadan değerlerimize sahip çıkmalıyız.
