İnsanoğlu öyle bir güçlü ki, her şeye karşı anlamak mümkün değil.
O kadar yaşanmışlığın içinde son gün, dört kişi toplantıdayız. Masaya bırakılan uçak bileti ve içinde rakamsız dolar.
Konuşma esnasında söylenenleri hem soruyor, hem de cevabını kendileri veriyorlardı.
Bilgi avcısı ben keşfe çıktığım yolculukta onların ticari kafalarından çok farklı düşünüyor sadece heybemdeki bilgiye bakıyordum.
Benden alınanlar ve bana değer katanlar.
Yüzyıllar boyunca ataların geçtiği o ipek yolundan geçerken duygular nasıl tarif edilebilir ki, anlamazlar.
Bir iki gün önce konsolosluğun kapısına gittiğimde dönerken onca yolu yemyeşil ağaçlarla ve çiçeklerle kaplı yoldan yürürken kötülüğün iyiliğe nasıl galip geldiğini, iyiliğin karşılığında haramzadelerin nasıl duvara toslayacaklarını herkes bilir.
Bunca yorgunluğa, zorluğa değer miydi, evet çünkü keşfettiğim şey daha önce ne bizim ne de o ülkede denenmemiş birşey ancak sonucu ne olur bilinmez.
O son gece birçok günü hatta ayını geçirdiği villanın bahçesinden, yukarı aşağı iniş çıkışlarla bereketli günlerdi. Buradan yazmak gerekirse en çok teşekkür edilmesi gereken kişilerdir yoksa gerçekten daha zor durumda kalınabilirdi.
Havalimanına gidildiğinde çekilen zorluğu kelimeler anlatamaz çünkü tüm değer verdiğim kıymetli hatıralarım yani çocukluğumun hatıraları çöpe gitti sebebiyse işte o bileti sadece sırt çantası olarak alanlar.
Tarih 26 Temmuz 2024 Cuma Saat sabahın 05 uçağı.
1 kg valizdeki yük için tam on iki dolar istediler ve hiç bir şekilde inmediler yani üç yüz dolar gibi para zaten bilet fiyatıyla aynıydı.
Onca verilen ve tutulmayan sözün yanı sıra, onun bunun sırtından geçinen sözüm ona iş insanlarından bazıları gerçekten insanı rezil eder, ediyorlar da. O anda bile uçağa binmemeyi düşünen ben' i zorla ikna ederek bulutların üzerinden uçmayı aklıma getirdim ve sarmalandıkça, sarıldım kavuşamadığım sevgilim gibi çalışma umutlarına.
Yük, 20+5 kg dı ve sadece 100 dolar bozdurup som yaparak belli kısmı yani 6 kg kadarı falan karşılanmış, birçok değerli şey de el bagajı olmak zorunda kaldığı gibi atılmıştı, çocukluk çatallarım gibi.
Benim gibi küme, kümeydi bulutlar ve bir ara bulut fırtınasına bile yakalandı uçak, savruldu oraya buraya ancak telefon dolu olduğu için kesildi çekim.
Son gün, işte o son gün var ya bir daha valiz denilen şeyi almamaya yemin ettirdi neredeyse.