Image

Dün dolunay vardı... Bugün yine var... Yarın dolunayın son günü, yine yeniden günleri sayacak benimle birlikte Ay… Ay’ın ilk gününden dolunay’ a kadar her seferinde yeniden başlar çok şey bilirsin… 

Ümidimi kaybettim artık, noktayı koydu kalbim fakat sen tüm ümidini yitirsen bile yine benim gönül kapım açık bunu bilirsin…

Aşk artık benim için mutfakta yemekle pişmek demek. Daha ötesi kime niyet, kime kısmet…

Özür dilerim artık beklemenin faydası yok. 

Bizim aşkımız 1 Nisan çocuk şakası gibi başladı zaten.  Yine de her 15 Nisan şafakla beni düşünerek uyanmalısın, aramızda saat farkı olsa da... 

Yaşanmış güzel duyguları hayal bile olsa silip elinin tersiyle atamazsın. 

Atarsan umutsuz kalır, yaşayamazsın…

Pencereni sonuna kadar açmalısın, buz gibi serin havayı solusan da.   

Biliyorum yüreğin halen soğuk  ancak korkma, üşümezsin benim kanatlarımın altında.

Pencereni açmazsan rengarenk baharı göremezsin hiçbir zaman kendine karşı bu kadar zalim olma…

Haydi kur artık şu sofrayı bir kerecik bile olsa, masal tadında…

Bugün benim için mutfağa girmelisin.  

Tutamadığım ellerinle bana SEVDA YEMEĞİ pişirmelisin.

Ağaçların arasından göle inmelisin, hani hep anlattığın göle. 

Ellerinle benim için somon balığı yakalamalısın. Hani her zaman yakalayıp, yakalayıp saldıklarından birini. 

Bilirsin somonu ne kadar çok sevdiğimi.  

Balığı temizlerken dikkat etmelisin ellerine kılçık batmasın. Uzakta olsa acıtır canımı bilirsin. Bana olsun, sana hiç bir şey olmasın.

Nasıl istersin diye sormana gerek yok, balığı buharda istiyorum. 

Bir fiske tuz, biraz zeytinyağıyla pişer yirmi dakikaya..  

Bembeyaz düz bir tabağa al ve koy ortaya… 

Bir soğan kır yanına... 

Biraz limon iyi gelir balığa...

Ekmeği yapar getiririm ben yeter ki haksızlık yapma, böl ekmeği bir lokma sana, bir lokma bana. 

Bir lokma da yoksullara.. 

Aç, Mevlana’nın söylediği gibi “Ey sevgili.. Biz seninle bir salkımın iki aşık üzümüyken, başka şişelerde şarap olmuşuz, başka hayallerde harap olmuşuz felsefesiyle içemediğimiz kırmızı şarabı da yanına… 

Ardından tatlı istemem, şanssızlığımızı mı kutlayacağız, zaten her yemek “AŞK ACISI” tadında … 

Yesem de yakıyor, yemesem de geçmişin yangınında…

Aynanın karşısına geçerek benim ellerimle kepini düzeltmelisin, şerefli şef elbisemi giyerek.

Bir sana bir de bana bakmalısın, vicdanlı düşünerek. 

Ben de ne kadar da güzel görüyorsun. 

Ne kadar da yakışıyordun bana, yarısı sen yarısı ben olarak. 

Seninle aynı düşüncede olmak, ne kadar da özeldi, YALAN YEMEĞİ KATMASAYDIN AŞIMIZA.

Geleceğe yürürdüm hep son kez dediğin için aşkımıza.

Yıllarca yazdık çizdik, bir resmi tamamlayamadık.

Artık boş ver.

Ocağındaki adaklar bile bu işi çözemez çünkü içinde ne insan, ne vatan sevgisi var. 

Benim için artık görünüşte hoş, içi boş bir kutusun… 

Yeter ki sen biraz olsun kendini bul ve bu durumdan kurtul..

Ben insan sağlığı için çalışan bir mutfak şefiyim.

Ayrıca Vatan, kültür, değer aşığıyım. Sense her şeye karşısın…

Artık benimle yürümen çok zor, şansını kaybettin biliyorsun.. 

Mutfakta işi hileli yapanla/mayan zamanla ayrılıyor. Hangi çiçeği açacağını tohum zaten biliyor.

Senin ektiğin tohum sevgi değildi, sen sadece benimle değil kendinle de dalga geçtin fakat böyle şeyler değimlidir insanın zamanını çalan ve yuva özlemini bozan.

İşte benimde sevda yemeğim de sensin hiç aklımdan çıkmayan..

Olmayan...

Sen ve ben gibi...

Biraz olsun bana inansan doğruyu bulacaksın… 

Sevdiğini söylemek önemli değil, neye yarar ki kalbim doğruları duyamıyorsa…

Sen yine haykır yemek sonunda...

Kendini bensiz avut, yalan da olsa…

Açtır su gibi saf başlayan aşkımızın çiçeklerimizi buzlar arasında...

Kardelenler gibi kalsalar bile tek başlarına...

Ardından şekersiz bir Türk kahvesi koy ocağa.

Ancak bana dalıp, taşırma...

Sus, sakın tek kelime konuşma...

Bırak beni kendi halime…

Aşkınla yanayım.

Yaptıkların zaten acı kahve gibi bırak son kez bir yudum daha alayım.

Hiç bilmediğim tadına varayım…

Sen karlar arasında bensiz, ben her daim sensiz kalayım...

Hiçbir zaman benim gibi ağlama…

Gitme zamanı geldi artık...

Artık ben kalkmalıyım...

Misafir bile değilim hanen de, eğreti gelin gibi.

Arkamdan bakma…

Beni uğurlama…

Doğrular biraz acıdır.

Bağışla...

Aşkımızın hatırına.

Belki bir tabak yemek gibiyim beğenilmemiş veya istenmeyen bir menü, sorun değil, her şey kabulüm.

Şu dünyada olmaza çare yok kendini zorlama.

Tercihtir yaşam.

Ancak…

Yemek ne kadar güzel yapılırsa yapılsın boş, karşımdaki yemesini bilmiyorsa.

Neye yarar ki tarz, tavır…

Sofraya konan yemeğin reddedilmesi sadece biraz ağır, insanca…

Birkaç söz söylememe müsaade et lütfen…

Kavuşamasak da…

Bizden arda kalanlar…

Kol kola girsinler…

Birlikte yürüsünler.

Çam ağacı gibi yan yana dikilip…

Beraber üşüsünler…

Sevda yolunda... 

Belki bir gün kendilerini ifade edecek fırsat bulurlar sevda sofrasında.

15. Nisan Şef Bayramı- 2018

Kültür habercisi; Deniz Kakanaş