Yaşanmış herşey anı olarak kalır zihnimizde. Zaman zaman geriye giderek bazı anıları hatırlar iç çekeriz yada acı.
Güzel herşey karşılıklı telepatidir.
İyi şeyleri düşünürken karşınızdaki kişinin kalbine düşersiniz ancak kahredici sitemlerse genellikle ayaklara takılır, nasıl nerede bizleri düşürür bilemeyiz.
Özellikle verilen sözler tutulmadığında.
Yada başlanan bir çalışma bitirilemediğinde.
Kalbimize yaslanıp ağlayanlar, sanki hiç ümit kalmamış bir çok olayı çözenler işte o kişiler gelip geçti bu yerden.
Bazen ritim vurduk, bazen kişilerle iletişim kuramadık ancak hiç biriyle tartışmadım.
Bitmesi gerekenler düştü günlerimizden, bazılarıyla görüşemesek de yürüme hiç bitmedi, bazılarıyla dönüldü geri ancak hiç bir zaman güzellikten ayrılmadık.
Herkes herşeyin en iyisine layık, bunu bile daha anlayamadık.
Ve kurulan, bozulan birçok ev yada ofis, yaşamımıza gelen giden çok kişi yine de iz bıraktı.
Depremde kaybettiklerimiz, hayattan kayıp gidenler, yanımıza gelmek isteyip cesaret edemeyenler de oldu ancak dostlarla bir yudum kahve bile bir ömre bedeldi.
