Dinle
!...
Gözlerimden
süzülen yaşlar artık yakıyor ve içimdeki ateşle birleşiyor, yok oluyorum...
Neden
diye sorma ?...
Gelme
!... Seni bekleyen biri yok artık...Sen mazisin ardına bile bakmadın geçtin
gittin ...
Gitme
!.. Sensiz hiç bir şeyin anlamı yok... Sen yoksan hiç bir şey yok...
Duy
artık...
Duysun
benim olan kalbin...
Acılar içinde yanıyorum...
Bu
oda, her yer, her şey sen olmuş!...
Tutuşmuşum sönemiyorum...
Özlüyorum..
Her yerdesin.. İçimde, iliklerimde...
İşte
köşelerdeyim ve bir köşeye çökmüş seni düşlemekteyim.
Yine delicesine atan kalbim kırık dökük...Kalbine kalbimi yaslayıp
ıslatıyorum...
Gözyaşlarım
avuçlarına düşüyor mu ? O öpemediğim avuç içlerine..
Ah
!... Gözyaşlarım yol alıp gidiyor kalbine doğru..
Söz
yaşları ise kaldıramayacağım kadar ağır, taşıyamıyorum...
Sen
öyle bir işlenmişsin ki ruhuma, kurtulamıyorum..
Yaşam
bana küsmüş yapamıyorum, içimde boz bulanık sular...
Vatanım
benim, toprağında uyumak istiyorum.
Uyumak ve hiç uyanmamak...
Vazgeçiyorum
senin olmadığın herşeyden..
Kendime
anlatamıyorum seni... Sensizliği, nedenini...
Bir
kelime dünyaları ifade ederdi ancak şimdi dünyalar hiç bir şeyi ifade
etmiyor...
Sen
yoksun...
Var
olmakta mümkün değil.
Kilitledin
beni, hapsettin sevgine, sarmaladın, düğümledin ki çözülemiyorum...
Senin
sevginin ateşinde kül olurken...
İçinden
çıkamadığım senden...
Ve...
Ey
sevgili !... Toz gibi sildin beni gözünden...
2011.Şubat
