Söylenemeyen
cümleler, ışık hızıyla defalarca bir kalbe yol alıp dönse de, her zamanki gibi
boynu bükük ve öksüz kalırlar...
Söylen/emeyen cümleyi nasıl duya/ulabilir ki !...
Zaman zaman kalbiniz, karların ortasında kendiliğinde alev alır !...
Sevginiz yeni alev almışken, sağır kalpli gönüller özleminizi erteler durur...
Duymaz, duyamaz !...
Bitmeyen cümleleriniz daha başlamadan, yanar kor olur, kendi ateşinizde yok olur gidersiniz !...
Külleriniz savrulur bastığı her yere !...
Her adımda sarmalar külleriniz toz misali, kurtulmak istese de kurtulamaz..
Yine de ezer, geçer, gider üzerinden !..
Bitmeyen cümle kurulmadı ki ;
Tek başına öksüzdür, onsuz kurulamaz ki !..
Düşüncede yaşanılan, gelecek için verilen sözler, gerçeklerden o kadar uzak ve çaresizce ki !..
Bitmeyen
cümle sarmaşık gibidir nasıl engel olunabilir ki !..
Duvarları
sarar dünyayı kapatırlar tüm güzellikleriyle.
2011. 01.11
