Fadliye…
Güçlü, girişimci bir kadındı.
Onu ilk tanıdığımda asi nehrinin kenarında turistik ipek ürünleri satıyordu.
Birbirimize gitmeler gelmelerden sonra birgün kendi köyü olan o zamanlar Harbiye şimdi Defne olan Antakya’nın ilçesi Şenköy’e davet ettim.
Şenköy’de babasıyla karşılaştığımda bana defne ağaçlarını, tohumlarını ve yapraklarını anlattı da anlattı. Defne ağaçlarının oldukça çok olduğu köyde kendilerinin keçi sürüsü de vardı.
Hayvancılık yaygın olduğu için yöresel tüm peynirlerin yapıldığı köydü Şenköy.
Annesi ve babasını yaşlılıklarında yanından ayrılmayıp, zor günlerinde yardımcı olan Fadliye, bir yandan iş diğer yandan ailenin yalnız kalmaması için dükkanı kapattı ve uzun bir süre aile büyüklerinin hastalıklarıyla boğuştu durdu.
Hep çalışmak istediğini, Antakya’daki turizmcilerin kendisini çok fazla desteklemediğini, bir evinin de Alanya’da olması sebebiyle eşi ve çocuklarından ayrı olmanın hüznüyle bölündüğünü söyler dururdu.
En son aradığında Alanya’da olduğunu ve ara sıra babasının yanına gittiğini öğrenmiştim fakat  defalarca telefonunu aramamıza rağmen hiçbir cevap alamadığımız için sosyal ağlardan öğrendik ki, deprem babasıyla birlikte onları bizlerden almış.
Bir zamanlar gülüp konuştuğumuz o sesler, artık susmuş.
Şehrin içinde veya köyde mi depreme yakalanmış henüz bir bilgi yok hatta eşi ve çocukları da sayfalarında herhangi açıklama yayınlamadığı için her iki deprem şehidi arkadaşlarımızı kaybetmenin derin hüznü içinde kalbimiz kan ağlıyor.
Her aileden üç, beş kişi alarak kanayan bir yara açan deprem, hepimize söz yaşlarıyla birlikte gözyaşı bıraktı.
İnsan bir olayı gözüyle görmediğinde şaka veya rüya sanırmış, sanki öyle bir şey..
Çok büyük bir acı..

Yazar; Gezgin, Kültür Araştırmacısı ve Habercisi, Deniz Kakanaş

Haberciden, İyilik, Güzellik ve Doğruluk haberciliği