En çaresiz anda sivil toplum kuruluşları veya kişisel halk dayanışması can suyu veren kurtarışlardır çünkü insanlar hiç birşeyden memnun olmasa bile çocuklara mutluluğu yaşatmayı biliyor.

Depremden dolayı okulu yıkılan, artık tören kutlayacak hiç birşeyi olmayan çocuklar kamunun veya sivil toplum kuruluşları başta olmak üzere gönüllü dayanışmasıyla 23 Nisan Çocuk bayramı coşkuyla kutladı ancak okulu, öğretmeni yerinde duran birçok öğrenci afetzede olmadığı halde kutlamalar artık her okulda yapılmıyor.
Bazı yörelerde daha sevindirici olansa yıllarca Anıtkabir'i ziyaret edememiş, hiç görmemiş 7'den 70'e çok kişi deprem göçünden dolayı Ankara'da bulunması sebebiyle Atatürk'ün anıtını ziyaret etme fırsatı yakalayarak duygusal anlar yaşanmasına sebep oldu.
23 Nisan protokoldeki eksiklerle Anıtkabir'e Çelenk bırakılmasıyla başladı.
Birçok çocuk Cumhurbaşkanıyla birlikte İstanbul'da yerli gemide buluştu.
Birçok makam çocuklara bırakıldı ve çocuk diliyle birçok istek dile getirildi fakat artık onları kendi hallerine bırakmak gerek dil ve söylem çocukça değildi.
Türkiye'de son yıllarda boynu bükük kutlanan 23 Nisan,  KKTC, bazı sivil toplum kuruluşları aracılığıyla Afrika ülkeleri, Azerbaycan gibi  Türk dünyaları gibi yörelere ve kişilere özen gösterilse bile kendi çocuklarımıza sorduğumuzda kutlamadıklarını söylüyorlar.
Çok yakın geçmişe kadar kendi öz çocuklarımızın birçoğunun kutlayamadığı bayramlarda, büyük emek ve para harcanılarak birçok ülkeden getirilen çocuklarla büyük bir gösteriler yapar, bu gösteriyi de onları getirenler ve genellikle yöneticilerle kutlanırdı. Bizim çocuklarız ile velileri  böyle ilgi karşısında, ilgisizliğe küserdi. 
Bir kutlamanın dünyada kutlamasının önemi büyük olabilir fakat kendi kültürünü yaşamayan çocuk manevi duygularını böyle ötelenmeyle kaybedebilir, kaybedildi de.
 Kim istemez ki çocuğunun aktivitesini görmeyi, sokaklarda alkışlarla yürüyüş törenlerini.
Herkesin böyle bayramlarda moral bulduğu unutuldu gitti.
Okula gidip göremeyen kişilerin ayağına gelen bu fırsatlar kaldırıldı, aktiviteler spordur çocuklar için bunlar unutuldu.

Birçok ilkokul çocuğuna kutlamayı sorduğumuzda  ilk yılda kutladığı 23 Nisan törenini bir daha göremiyor, okullara sorulduğunda başka bir okulun kutlamasına katılmadıkları açıklaması yapılıyor yani akla kutlamamak için yapılan ne yarsa ellerinden geleni yapıp, Cumhuriyetin çocuklara armağan ettiği dünyadaki tek bayramla kutlamayarak övünülüyor.
"YAŞA MUSTAFA KEMAL PAŞA YAŞA"
ATATÜRK'E 23 NİSANI ÇOCUKLARA ARMAĞAN ETTİĞİ İÇİN ÇOK TEŞEKKÜRLER

Daha önemli sorunsa okulların çok kez sistem değiştirerek çocukların çocuklukları karıştı.
Mesela 4+4+4 yapılmış yeni eğitim sisteminde 6-7 yaşlarında ilkokula başlayan bir çocuk 10-11 yaşına gelmiş oluyor.
ilk 4 yıl bittikten sonraki orta öğretimde eski sistemle 5. sınıfa giden ÇOCUK, ne ara büyüdü de 19 Mayıs gençlik ve spor bayramı kutlaması içine alındı.
12, 13,14 yaşına gelmiş çocuk nasıl genç sınıfına girer 15 yaşındaki çocuklar da çocuktur.
Eski sitemdeki 8. yıllık ilköğretim sistemi çocuklara çok daha uygundu.
Özellikle kız çocuklarının sadece okuma yazma öğrendikten sonra okutulmaması için ilkokul diploması alınması için yeterli diye bir durum ortaya çıktı.
İçi bilgiyle dolmayan her çocuk, boş işler peşinden koşar, boş kişilerle günümüz dünyasında telafi edilemeyen sorunlara yol açar.
Kadın programları bunlara bir örnektir.
Lütfen çocuklarımıza çocukluklarını yaşamaları için herşeyi öğretmek yerine oyun oynayarak büyümeyi öğretelim.