Can Çekilince
Canlıyken yiyoruz ,içiyoruz, konuşuyoruz, seviyoruz, ağlıyoruz, koşuyoruz ne güzel herşey yani nefes aldığımız sürece varız.
Can bedenden gidince herşey hatıralarda bir anı oluyor.
Ne acı...
Herşey son buluyor.
Hiç ölmeyecekmiş gibi yaşayan tüm canlı varlıklar son geldiğinde kaçınılmaz bir şekilde teslim oluyor.
Etten, kemikten herşey.
Demişlerdi ki büyük depremde "bulamadık" İşte bir canlı onca enkaz altında un ufak oluyor neredeyse.
Hani hep burnu kaf dağında yenilmez zannedilen insanlar vardır ya tek bir nefes alamadığında herşey son buluyor kendiyle birlikte.
Bu kuş kim bilir nerelerde kanat çırptı. Belki yavruları vardı. Doydu, doyurdu ancak her ne olduysa hayatı son bulmuş.
Can bedenden çıkınca etrafındaki hiç kimsenin yapabileceği birşey yok.
Nasıl tek başına geldiyse, yine tek başına gidiyor her canlı.
O sevimli tüyleri parlaklığını yitiriyor, şakıyan ses artık çıkmıyor yani canlı vasfı kaybolunca görüntü bile çirkinleşiyor.
An itibariyle canlı olmanın şükrü içinde mutlu olmalıyız.
En azından bir meziyetimiz varsa birçok kişinin önündeyiz. çok meziyetimiz varsa şanslıyız.
El, ayak, göz, duyma, yeme, içme, anlama, sevme gibi çok şey her canlıya armağan edilmiş bir lutüftur
Yorumlar
İLK YORUM YAPAN SEN OLMAYA NE DERSİN?
Yorum Yap